February 29, 2008
· Filed under nl, on the road, preparation · Tagged e30, liften, litouwen, polen, snelweg
Bij het tolkantoor van Slubice aan de Duits-Poolse grens biedt een geparkeerde vrachtwagenchauffeur aan om een oproep te doen op de Litouwse radiofrequentie. Een konvooi op weg naar Moskou hoort ons en stopt.
De truckers beginnen net een dienst en hebben haast. Ze brengen bloemen uit Aalsmeer naar Moskou voor Internationale Vrouwendag. We kunnen meerijden tot Siedlce. Een lifter maakt bij zo’n aanbod een sprongetje. In één rit voorbij de ring van Poznan en Warschau! De tijd die we vanmiddag in het Roergebied verloren door een verkeerde afslag bij Utrecht, winnen we nu terug. Vanaf Warschau is het nog 300 kilometer naar de Litouwse grens.
Dat wil zeggen, zodra we de 519 kilometer tot Warschau hebben afgelegd. Ik probeer de afstand op te breken in kleinere eenheden, maar het wil niet. In de cabine is het 26° Celcius. Mijn blik dwaalt af. Verkeerslijnen die als Tetris-figuren voorbij glijden, de wit en rood dansende belletjes, de eindeloze E30. Op de langste transportband van Europa slaat rond middernacht de vervoering van het liften om in de geestdrift van een bermplant.
TravelTrivia Wekelijks rijden veertig Litouwse vrachtwagens naar Ierland om er de Litouwse gemeenschap te voorzien van producten van eigen bodem. Behalve in de weken voor Internationale Vrouwendag, als de vraag naar bloemen omhoog schiet. Voor de transportsector is het dan bijzonder lucratief om van Aalsmeer naar Moskou te rijden. In de tussentijd worden aan de Litouwse vraag uit Ierland voldaan door Poolse producten gebracht door Pools transport.
February 20, 2008
· Filed under preparation · Tagged Iran, travel agency, visa
To travellers applying for an Iranian visa in The Netherlands, here’s how to queue at the right ticket-window. Which is at.. the travel agency. Despite what the embassy states, you hand in the required documents at a travel agency that sells trips in Iran.
After 7-8 days (or, in our case, longer) the agency gives you a registration number as supplied by the Foreign Ministry in Tehran, which is what the embassy needs for.. adding a stamp. If you want it pronto, add 15 euro, otherwise the price depends on your nationality.
In short, the agency arranges the paperwork, the embassy merely stamps the visa.
I have to say this procedure applies to the Iranian embassy in The Hague. Other embassies may do it differently.
If we knew this beforehand, we would have saved two trips to the embassy. The first time, we were met with a ‘closed’ sign on a normal working day, the second time we were sent to the travel agency.
You’re not obliged to book a trip or to buy some service, but there’s no way around the Middle Eastern way of doing business. It involves sitting in an empty office, with no other customers about, an agent mumbling into his headset and letting go of time altogether. A form may well take up to 25 minutes to fill. Because, well, it’s a slow day and why would you hurry when details in your form spark personal memories and anecdotes. Phone calls are answered with the same slow cadence similar to his pen going ‘check.. check… check…’ over the filled pages, in a way that would put a stressed pekinese at ease.
February 6, 2008
· Filed under preparation · Tagged optician, vilkaviskis
In Vilkaviskis main street optician one and optician two seem to go through a period of mourning. The shop assistants don’t speak unless spoken to, and when they do, it’s brief and business-like.
At optician number three things are quite the opposite. It’s only half the size of optician number one and optician number two, but it must be the grey turtleneck that makes the difference. On this sunny Monday one customer after the other walks in, and the optician welcomes each and every one with a cheerful chat.
When it’s my turn he notices my glasses. “People around here would’t touch round glasses with a stick, not when you would pay them a hundred Litas. Look, here’s a Harry Potter frame, nobody wants it.” Mine are oval and, frankly, made for children. At the time I picked the smallest frame available so the glass would stick out as little as possible. I’m quite err.. myopic.
We’re here for contact lenses. They’re good for cycling in the rain and in the sun. The eye test is done before I realize it. While I’m waiting in the shop for my associate’s eye test, new customers keep walking in. A glossy brochure explains how sports design is now mixing with the formal wear of the board room, and sporty frames in particular.
Customers keep shuffling in, among them an aged lady of around eighty. She wears a bright red and blue headscarf over her sand-coloured rainjacket and her back is bend. After the mutual cheerfulness the turtleneck explains he’s not optician number one from the next block where she planned to go to. He’s optician number three. Haha, nevermind, I’m here now, she says. I’m tired of my current specs. I want glasses that don’t block the edge of my vision! I want a big white frame and it has to be round!
The optician disappears and returns with a big, colourless round frame. He hands it to her and goes on to the next customer. The lady bends over to a mirror and peers into it with half-closed eyes.
‘Yeeh! Round glasses, for people with an open frame of mind!’ I want to cry out in a wave of like-mindedness. I leaf through the glossy brochure one more time instead.
Dat wil zeggen, zodra we de 519 kilometer tot Warschau hebben afgelegd. Ik probeer de afstand op te breken in kleinere eenheden, maar het wil niet. In de cabine is het 26° Celcius. Mijn blik dwaalt af. Verkeerslijnen die als Tetris-figuren voorbij glijden, de wit en rood dansende belletjes, de eindeloze E30. Op de langste transportband van Europa slaat rond middernacht de vervoering van het liften om in de geestdrift van een bermplant.
